In deze nieuwe rubriek praten we met kunstenaars over het belang van live optredens en wat zij doen nu optreden maar zeer beperkt mogelijk is.

Aan het woord is Bert Damsma (52), veelzijdig muzikant uit de Utrechtse wijk Zuilen. Regelmatig is hij te zien op het podium van ZIMIHC theater Zuilen en hij zorgde voor de muzikale aankleding van ZIMIHCs Galalalala. 

Wat betekent optreden voor jou?
Heerlijk muziek maken met anderen. Het op elkaar reageren en soms tot hele onverwachte mooie dingen komen. Het is lastig uitleggen maar misschien een optelsom van de volgende dingen: een supergoed intens gesprek met een hele goede vriend, een overheerlijke maaltijd met alles erop en eraan, een romantische avond, een goede film of een briljant boek.

Waar was je meest memorabele optreden en wat maakte het zo bijzonder?
Lastig kiezen, wow. Ik moet denken aan de Amerikaanse verkiezingsnacht van 2004 bij Barend en van Dorp op de dag dat Theo van Gogh vermoord is. Dat was wel bijzonder. Ook een “late call” voor het Jazzorkest van het Concertgebouw in Tivoli samen met Sabrina Stark was een pareltje, maar ook mijn eerste contrabas gig met trompettist Charli Green en mijn kleine nichtje op de piano voor een nummer komt nu boven drijven. Ook een Oktoberfest in ZIMIHC theater Zuilen met enkele leden van het Zuilense Fanfare Corps en Schlager trompettist op bastuba compleet met lederhosen was om andere redenen bijzonder: man, wat heb ik gelachen! Of als dirigent van het Dutch Aerophonic Orchestra de hele jonge vioolleerlingen mogen begeleiden was ook weer heel bijzonder! Kortom ik kan zo nog wel even doorgaan. De vele artiesten waar ik mee mocht samenwerken. Nou je hoort het wel, terwijl ik deze vraag beantwoord schiet er elke keer een memorabel optreden door mijn hoofd. Met als klap op de vuurpijl misschien wel het moment in de orkestbak van de musical “West Side Story” waar ik verliefd werd op de violiste van het orkest. Daar ben ik nu zeer gelukkig mee getrouwd.

Hoe werk jij aan je kunst, nu optreden (bijna) niet mogelijk is?
Ik studeer thuis nu en speel partijen in voor anderen in mijn homestudio, schrijf muziek en maak plannen voor als het weer kan! Ook mijn websites en alle social media weer eens toonbaar maken is een leuke bezigheid.

Wat wil je vakgenoten meegeven om nu gemotiveerd te blijven in het maken van kunst?
Bij het maken van kunst raak je sowieso gemotiveerd, dus mijn tip leen ik van Barry Stevens, inclusief zwaar Amerikaans accent: “vooral doorgaan!”.

Volg Bert Damsma hier.

Pianist Joram Feitsma (30) vulde al vaker de podia van ZIMIHC met zijn neoklassieke minimal composities. Hij vertelt waardoor zijn kunstenaarshart ook nu blijft kloppen.

Wat betekent optreden voor jou?
Live optreden is iets waar ik altijd heel erg naar toeleef. Al maanden van tevoren kan ik er mee bezig zijn en heel langzaam en stapje-voor-stapje komt de live set die ik uiteindelijk ga spelen tot stand. Het live gaan zelf is elke keer weer een bijzondere rollercoaster met een scherpe spanningsopbouw en (als het goed gaat) een geweldige ontlading. Het spelen voor publiek vergt een opperste concentratie en het is echt heel voldoening gevend om daarin te geraken, om die spanning te voelen, ermee te spelen richting het publiek, en om de emotionele lading in de muziek zo ‘vol’ mogelijk naar buiten te brengen.

Wat was je meest memorabele optreden?
Ik denk het optreden bij het Sacred Ground Festival in het oosten van Duitsland, vlakbij de Poolse grens. Het festival werd gecureerd door Frank Wiedemann en Ry X. Op het festivalterrein stond een klein kerkje. Speciaal voor mijn optreden had het festival een oude piano in het nabije dorpje gekocht en in het kerkje neergezet. Toen ik ‘s avonds laat aankwam op de dag voordat ik ging spelen, was de piano nog niet gestemd en bleek deze wat eigenaardige mankementen te vertonen. De hamertjes werkten niet allemaal even goed en sommige tonen klonken heel scherp, bijna metaalachtig. Bovendien dreunden de bassen van verderop door de kerkmuren. Ik sliep slecht die nacht: “als dit maar goed gaat…”. Toen ik de volgende dag ging spelen, stroomde de hele kerk vol. Er ontstond een superintieme sfeer en de eigenaardigheden van de piano bleken eigenlijk juist heel karakteristiek. Het werd een prachtige, bewogen ervaring met mijn meegereisde vrienden op de eerste rij. En er bleek ook nog een klein orgeltje in de kerk te staan waar ik op kon spelen: de kers op de taart.

Hoe werk jij aan je kunst, nu optreden bijna niet mogelijk is?
Ik blijf lekker veel achter de piano (‘mijn homestudio’) zitten, want de drive om te ‘maken’ blijft. En ik ben alweer met veel nieuw materiaal aan de slag. Daarbij probeer ik nu een nieuwe, meer elektronische richting in te gaan met behulp van drumcomputers en synthesizers. Verder, als het goed is, komt begin volgend jaar mijn tweede album uit op vinyl, waar ik erg naar uitkijk om dat te delen. En 8 november doe ik een livestream voor het nieuwe DUMstad-programma, dus optreden is gelukkig nog wel een beetje mogelijk!

Wat wil je vakgenoten meegeven om nu gemotiveerd te blijven in het maken van kunst?
Blijf doen wat je zelf mooi en betekenisvol vindt en blijf ontwikkelen. Kijk of je de grenzen van je genre en eigen stijl kunt opzoeken en – wie weet – er zelfs net een beetje overheen kunt gaan.

Volg Joram op Instagram en Facebook via @JoramFeitsmaMusic.